خلوت خزونی

هر چه که از دل برآید

 

 

. . . و دوباره احساسی نرم در پس چهره ی پر شقاوت زندگی مرا در آغوش می کشيد

. . . و روياهای ناب مرا می خوانند به پيوستن

. . . و اضطرابی سخت سکوت نفسهايم را می شکند

. . . و من چشم به راهی هستم که تو در آن گام خواهی نهاد

 

 

   + فهیمه ; ۱٠:٢٤ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٤/٦/۱٩
    پيام هاي ديگران ()